Στην ανταγωνιστική αγορά των καταναλωτικών προϊόντων, ο σχεδιασμός και η εξωτερική εμφάνιση (design) αποτελούν συχνά τον καθοριστικό παράγοντα επιλογής για τον αγοραστή. Για να αποκτήσει όμως ένας δημιουργός το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης της αισθητικής του δημιουργίας, πρέπει το βιομηχανικό σχέδιο να πληροί σωρευτικά δύο αυστηρές νομικές προϋποθέσεις: τον νεοτερισμό και τον ατομικό χαρακτήρα.
1. Η Έννοια του Νεοτερισμού (Novelty) Ένα σχέδιο θεωρείται «νέο» όταν κανένα πανομοιότυπο σχέδιο δεν έχει διατεθεί στο κοινό πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης κατοχύρωσης. Η παγκόσμια δημοσιοποίηση (οπουδήποτε στον κόσμο, μέσω διαδικτύου, εκθέσεων ή καταλογών) καταστρέφει τον νεοτερισμό. Μικρές, δευτερεύουσες διαφορές στις λεπτομέρειες δεν αρκούν για να χαρακτηριστεί ένα σχέδιο ως νέο.
2. Η Δοκιμασία του Ατομικού Χαρακτήρα (Individual Character) Η προϋπόθεση αυτή εξετάζεται μέσα από τα μάτια του «ενημερωμένου χρήστη»—ενός υποψιασμένου καταναλωτή ή επαγγελματία του κλάδου. Το υπό κρίση σχέδιο πρέπει να προκαλεί στον χρήστη αυτόν μια διαφορετική συνολική εντύπωση σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο σχέδιο έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν.
Κατά την αξιολόγηση του ατομικού χαρακτήρα, τα δικαστήρια λαμβάνουν υπόψη τον βαθμό δημιουργικής ελευθερίας του σχεδιαστή. Σε κλάδους όπου υπάρχουν έντονοι τεχνικοί ή λειτουργικοί περιορισμοί (π.χ. ο σχεδιασμός μιας ηλεκτρικής συσκευής), ακόμη και μικρότερες αισθητικές διαφοροποιήσεις μπορεί να κριθεί ότι προσδίδουν ατομικό χαρακτήρα.
Η κατανόηση αυτών των δύο εννοιών είναι κρίσιμη πριν από την επένδυση στην παραγωγή και την προώθηση ενός νέου προϊόντος, καθιστώντας τον νομικό προέλεγχο απαραίτητο στάδιο της δημιουργικής διαδικασίας.
